James Blake heeft het tegenwoordig niet meer zo op remixes, dus hopelijk krijgt hij deze niet onder oren. Producer SirOJ van het collectief Slumgullion maakt er een goede gewoonte van zo nu en dan voor de lol remixes gratis het web op te slingeren, onder de schuilnaam Orange Breakdown. Deze versie van Blake’s b-kant ‘What Was It You Said About Luck’ tuigt de rustige pianoballade op met een behoorlijk stampende synthesizer en bombastische drums, al blijft het tempo aan de lage kant. Helemaal niet verkeerd.
Voor State recenseerde ik de debuutplaat van Coco Bryce, een Bredaase producer uit de Fremdkunst-hoek die goed naar Nosaj Thing, Hudson Mohawke en Flying Lotus heeft geluisterd en daar een sterk eigen brouwsel van heeft gemaakt. Uitschieter op Boesoek is het titelnummer, dat van Four Tet-achtige snaargetokkel naar onheilspellende synthesizerduisternis gaat en weer terug:
Geen idee of deze artiest zijn inspiratie haalde bij dit stukje Winnie the Pooh fan-fiction, maar Winnie the Shit is echt een hele slechte artiestennaam. Sowieso moet je erg goede muziek maken om het gebruik van woorden als ‘fuck’ of ‘shit’ in je artiestennaam te rechtvaardigen, want de kans dat je als puberale kneus gezien wordt is levensgroot. Shit Robot bijvoorbeeld vervulde mij met behoorlijke scepsis, tot hij besloot een geweldig album te maken. Holy Fuck en Fuck Buttons: zelfde verhaal.
Matthew Willox uit Edmonton, Canada slaagt daar gelukkig heel aardig in: zijn spacey electronica, wonky en hiphop is niet heel dansbaar of opzienbarend, maar wel heel…prettig:
Zijn albums (drie, tot nu toe) geeft hij gratis weg als mp3′s op zijn homepage, voor de beste geluidskwaliteit moet je op BandCamp zijn (en dan ook een paar dollar neertellen). Voorbeeld van een tof ouder nummer: ‘I Love You’ uit 2008:
Ik besefte onlangs dat electronica-producer Sotu the Traveller de enige Nederlandse artiest is van wie ik dit jaar meer dan één plaat heb gekocht: het album Left en de ep met remixes HourGlass, die allebei in juni verschenen. Die kosten op BandCamp resp. 3,50 en 2 euro, een koopje natuurlijk.
Nu ben ik al een tijdje gecharmeerd van BandCamp: de site werkt goed en de initiatiefnemers stellen dat bijna alle omzet naar de artiest gaat. Puur uit nieuwsgierigheid, bij wijze van case study: hoe tevreden is Sotu over dit experiment?
“Ik kan er gewoon eerlijk over zijn,” vertelt hij per mail,
“het heeft mij persoonlijk zeer weinig opgeleverd in financieel opzicht. Met het album heb ik net meer dan 400 euro verdiend, niet heel veel als de prijs 3,50 is. Maar denk dat dat meer aan mij en mijn promotie ligt (en aan de muziek natuurlijk) dan aan BandCamp.”
Toch werd de nieuwe plaat onder andere op 3VOOR12 aangekondigd met een interviewtje erbij, dat is geen slecht bezochte site.
“Ja, ik had er zelf eigenlijk ook wel meer van verwacht. Maar het was ook eigenlijk bedoeld als een experiment om precies hierachter te komen, of het zou werken. Het zal vast ook liggen aan het feit dat het type muziek niet supertoegankelijk is, maar zonder arrogant te zijn denk ik dat er zeker meer uit te halen viel.”
Sotu zoekt de verklaring deels in de opkomst van streamen vs. downloaden:
“Iedereen [kan] de plaat natuurlijk ook kan streamen vanaf dezelfde plek waar ze hem zouden kopen. Je drukt 1 keer op play en je luistert het hele album, zonder iets illegaals te doen, en helemaal gratis. Als je ziet dat Spotify nu steeds populairder wordt, hebben mensen blijkbaar steeds minder behoefte om muziek te ‘hebben’, als ze t maar kunnen luisteren wanneer ze willen. Het aantal streams ligt rond de 15.000 namelijk, onvergelijkbaar met het aantal verkopen natuurlijk.”
Bij de betalende klanten viel op: ze betalen overwegend meer dan de minimumprijs, zoals BandCamp zelf ook belooft.
“Er zijn uiteindelijk meer mensen geweest die het album b.v. voor 5 euro hebben gekocht dan die het voor 3,50 hebben gekocht. Met de losse tracks ging ik eigenlijk al een beetje van dat effect uit (75 cent vraagprijs expres, en de meesten hebben inderdaad 1 euro betaald), maar had niet verwacht dat 3,50 voor het merendeel zo makkelijk afgerond zou worden naar 5. Al had ik wel express niet een rond bedrag genomen om juist dat ‘pay what you like’ principe aan te moedigen. Heel tof om te zien dat de mensen díe het kopen het ‘meer waard’ vinden dan de vraagprijs.”
Een grote meerwaarde ten opzichte van een plaat via een label uitbrengen is de persoonlijke betrokkenheid, vertelt hij.
“De eerste paar weken is het wel echt nice: bedragen komen binnen op je paypal, gelinkt aan je e-mail adres, het is heel leuk en ook interessant om elk bedrag (= elke aankoop) te zien binnenkomen en daarbij te zien wie dat dan is en vanuit waar. Ook die stats van bandcamp zijn heel nice, je ziet welke tracks mensen geluisterd hebben, welke eerder geskipt worden. De grafieken zien er mooi uit, en met name het overzicht waarin je kan zien vanaf welke sites mensen op je bandcamp-page terecht komen is handig: je ziet meteen welke blogs ‘werken’ voor je muziek, en waarvan het dus belangrijk is om ze in de toekomst te blijven benaderen met nieuwe muziek.”
“In datzelfde overzicht staan trouwens ook de sites die illegale downloads aanbieden. Wel frustrerend om te zien b.v. dat in de top 10 van ‘doorlink-sites’ er twee sites staan die je album illegaal aanbieden, met daarnaast een linkje naar je BandCamp. Mensen kunnen dan eerst op BandCamp streamen, en als ze het tof vinden downloaden via Mediafire o.i.d.”
Geen aandrang gehad om die sites te mailen met een klacht?
“Lijkt me niet dat het anno 2010 zin heeft om ervoor te zorgen dat je muziek niet illegaal aangeboden wordt. En zeker voor kleinere artiesten lijkt me dat het meer gaat om in eerste instantie zoveel mogelijk luisteraars te bereiken. Het kost toch bijna niks om zo’n plaat te maken, en het is ook maar de vraag of al die mensen die je album illegaal downloaden, je album zouden kopen als hij niet illegaal verkrijgbaar zou zijn. Waarschijnlijk niet, dus het enige wat er dan gebeurt is dat je luisteraars en misschien fans misloopt.”
Grootste nadeel van BandCamp: gebrek aan betalingsmogelijkheden: alleen Paypal, en sinds kort via een omweg met een paar credit cards.
“Daar heb ik vast veel verkopen mee misgelopen (kreeg daar ook mailtjes over). Heb het album pas in november op iTunes gezet. Achteraf gezien natuurlijk een domme keus, om 4 maanden na de ‘promotie’ iets pas op iTunes te zetten.”
Als al bijna alle omzet voor de artiest is, en dat levert slechts 400 euro op, is dat dan niet heel demotiverend?
“Haha, leven gaat gelukkig aardig, dj nog regelmatig, en studeer daarnaast ook weer tegenwoordig ;) Ik heb er wel echt meerdere boekingen aan overgehouden, en nog steeds trouwens, van mensen die specifiek om die ‘sound’ van Left vragen. En aandacht vanuit een hoek die ik daarvoor, op basis van Daydreams, zeker niet had. Wat meer 3VOOR12 dan State Magazine als het ware, al loopt het tegenwoordig allemaal steeds meer in elkaar over. Heb nooit echt geleefd van albumverkopen alleen natuurlijk, de afgelopen 3 jaar juist van draaien en live-shows. Denk dat deze release meer te vergelijken is uiteindelijk met een soort limited release, als t bij een klein label was uitgekomen waren er misschien 300 12 inches gedrukt, tof, maar ik weet zeker dat ik er dan helemaal geen geld van had teruggezien, dan is 400 euro met de mogelijkheid dat t altijd nog meer kan worden, sowieso interessanter.”
SirOJ van het Nederlandse beatcollectief SlumGullion bracht afgelopen zomer zijn debuutplaat onder eigen naam uit, die mij maar matig kon bekoren: vooral veel gladde, R&B-eske hiphop met gastrappers, weinig experiment. Prettiger waren zijn eerdere, instrumentale producties (zoals Disko, nog steeds gratis te downloaden), die instrumentale hiphop vermengden met een stevige hoop bliepjes.
Die kant gaat hij gelukkig weer uit met zijn remix van Lazer Swords Web Swag, die naar verluidt live op één avond in elkaar gedraaid werd op het 08BAR-feestje in Amsterdam, tijdens het laatste A’dam Dance Event. Beluister die remix hieronder, download ‘m hier.
Hoera voor ironisch hergebruik! Sammy Bananas pakt de eerste paar zanglijnen van R. Kelly’s schuur-anthem Bump ‘n Grind uit 1994 (handig voor Sammy: die zijn acapella) en maakt daar een exotisch, wonky bouwsel met heliumzang van.
‘tuurlijk, Le Guess Who? pronkt dit jaar weer met een paar fijne Grote Namen (in mijn belevingswereld, althans) als Caribou en Beach House, maar ook op het gebied van de aanstormende jongetjes met electronica is er genoeg te beleven. Neem Dam Mantle, oftewel Tom Marshallsay uit Glasgow, die net als zijn stadgenoot Hudson Mohawke kauwgomballendubstep maakt waar je vrolijk van wordt. Mits je van dat soort muziek houdt, uiteraard.
Vandaag verschijnt zijn tweede ep, Purple Arrow (die kleur is populair onder wonky-producers), in zijn geheel te beluisteren op Soundcloud en te koop voor een magere drie pond. Clownesk, maar mooi.
Hetzelfde label dat Nosaj Things debuutplaat vorig jaar uitbracht, kwam een half jaar geleden met het tweede album van Thomas ‘Take’ Wilson. Ook hij komt uit Los Angeles (je weet dat het er aan komt, dus ik zal de naam Flying Lotus nu maar vast noemen), en ook hij maakt instrumentale hiphop die zowel vervreemdend en hypnotiserend als erg dansbaar is. Dat is uitzonderlijk, want meestal maken dat soort jongens toch meer muziek om bewonderend naar te staan luisteren dan om op te dansen. Beiden gebruiken ze vooral flink door de mangel gehaalde synthesizers.
Komende vrijdag staat hij samen met Eprom en anderen in de Helling, bij een nieuwe dansavond (Swipe) die zich richt op vernieuwende elektronische muziek. Wie Nosaj Thing eerder dit jaar op die plek los zag gaan, weet dat het wel eens een memorabele avond kan worden.
Lazer Sword heeft iets met Nederland. Of liever gezegd, iets met Nalden. Het producersduo uit San Francisco gaf al eerder een mixtape weg op diens website, en nu releasen ze op die manier hun eigen desktop-achtergrond “in hype/anticipation of the forthcoming record”. En oh ja: “NALDEN IS THAT DUDE !” Zozo, CapsLock.
Dat forthcoming album verschijnt op 2 november bij Innovative Leasure, en bevat naast de glitch-hop die we van kennen van eerdere singles/ep’s ook wat hyphy (met Turf Talk) en electrohouse-momenten met gladde zangpartijen, uitstapjes die het album er niet beter op maken. Gelukkig wagen ze zich ook aan wat wonky/dubstep-experimenten, zoals Fubu hieronder. Die jongens hebben ook veel naar Timbaland geluisterd, zo blijkt uit het drumpatroon.
Lazer Sword treedt op 24 september op in Kavka in Antwerpen, en op 23 oktober bij Drie Keer Niks in Amsterdam. Waar precies in Amsterdam wordt me ook na enig googlen niet duidelijk – houd hun homepage in de gaten.
‘Wat is er eigenlijk gebeurd met die producers van Appletree Records?’, vroeg ik mij laatst af (hardop ook, echt onnodig hard) toen ik op zoek was naar goede instrumentale hiphop. In 2007 brachten Sotu the Traveller, Louis Bordeaux en Beau Love (grotendeels) instrumentale platen uit op het Amsterdamse label dat dit voorjaar stilletjes opgedoekt bleek. Die platen waren zeer niet te versmaden, vooral de tweealbums van laatstgenoemden die in de serie ‘Appletree Beats’ verschenen. Sotu vond ik toch nog een beetje te soft, destijds. Na het met veel kabaal aangekondigde debuut van Ntjamrosie (2008) droogde het Appletree-nieuws echter al snel op.
Maar zie, er is een wederopstanding! Sotu heeft Bandcamp ontdekt en brengt volledig zelfstandig zijn muziek uit, die mij bovendien meer in de smaak valt dan zijn debuut. Wazige, sfeervolle en bij vlagen experimentele instrumentale hiphop voor een schappelijk prijsje.
Ook de recente ep HourGlass is erg goed: het origineel zou je niet als single inschatten, maar vier remixers weten het alle kanten uit te hertimmeren. Louis Bordeaux maakte er bijna chiptune van, hortend en stotend met veel digitaal geknor. Niet op te dansen, wel erg tof. Sotu is vooralsnog de enige artiest van wie ik twee digitale aankopen heb gedaan. There, I said it.
