plezante duivenmelkers

Toen Dr. Dre in 1999 aan een interviewer (volgens mij van MTV) moest uitleggen waarom zijn tweede soloplaat 2001 heette, en niet The Chronic 2 of iets dergelijks, vertelde hij dat dat kwam omdat zijn vorige label die titel al slinks vlak daarvoor gebruikt had voor een verzameling kutmuziek. Maar, zo betoogde Dre, dat maakte ook niet uit: “het gaat erom wat er uit je luidsprekers komt, niet welke titel die muziek draagt”. Het fragment staat niet online, dus ik kan geen bronvermelding geven, helaas. Maar geloof me, ik heb een ijzersterk Dr. Dre-citaten-geheugen. Feilloos.

Vooral dit citaat is in mijn hoofd blijven hangen, omdat het zo’n onzin is. Titels en artwork maken ontzettend veel uit, ze bepalen de verwachting waarmee je aan een mopje muziek begint. Neem Brian ‘Mux Mool’ Lindgren, electronica-producer uit Brooklyn. Hij ziet er uit als Bam Margera (de grootste douchebag uit Jackass, laten we eerlijk zijn) en zijn artiestennaam suggereert vooral ‘Finse progmetal’. Zijn eerste langspeelplaat (nu uit, ongeveer) heet bovendien Skulltaste en ziet er zo uit:

Ik begon dus pas na lang dralen te luisteren naar die plaat, en wablief: hij is behoorlijk goed. Fijne hiphopproducties, wat spacedisco, en (mijn persoonlijke favoriet) beats die klinken als afkomstig van een computer die in brand staat en er bijna mee uitscheidt. Heerlijk:

Meer fragmenten zijn hier te beluisteren. Vooralsnog heeft Bam Brian geen optredens in Nederland gepland staan.