Posts Tagged ‘londen’

Kavsrave & Joy Orbison

Monday, March 7th, 2011

Joy Orbison schijnt zijn naam te hebben veranderd in het wat suffere Joy O, misschien om rechtzaken van de erven Orbison voor te zijn. Gelukkig is zijn muziek niet suffer geworden, getuige het nummer ‘Untightled’ dat laatst opdook op het internet. Smeulende, zwoele dubstep-annex-UK Funky, met halverwege even zo’n toastende Jamaicaan for good measure.

Welke rol kameraad Kavsrave heeft gespeeld bij de productie is onduidelijk, het klinkt in ieder geval als vintage Joy Orbison. Ook de precieze herkomst van het nummer is onbekend: op Dubstepforum gaat het verhaal dat het eerst gratis weggegeven werd door de artiesten, maar daarna weer werd teruggetrokken om toch in de verkoop gegooid te worden.Waar geen twijfel over bestaat: Joy O’s officiële nieuwe single ‘Wade In’ (preview hieronder), die vanaf de 21e te koop is. Die is harder, housier, en dare I say, ook een tikje saaier. Niets aan te doen.

The Streets

Wednesday, February 9th, 2011

Ik recenseerde voor State de nieuwe mixtape Cyberspace and Reds van The Streets, die verbazingwekkend goed uitpakt voor een gratis tussendoortje. Vooral ‘Don’t Hide Away’ met Wiley, Rinse en Ice Kid is keihard:

Mooi is vooral dat er eindelijk weer eens grime uitkomt die de moeite waard is: Dizzee Rascal heeft de overstap gemaakt naar pop-rap, Wiley maakt vooral dansvloerhits en andere mc’s uit de grime-tijd (begin deze eeuw) zijn weggezakt in obscuriteit of iets anders gaan doen. Hoewel het natuurlijk goed mogelijk is dat er ergens een bloeiende underground grime-scene is waar ik geen weet van heb.

Hoe lastig een onbekende mc het heeft blijkt wel uit dit nummer: Mike Skinner (The Streets) en Wiley hebben wel genoeg geld verdiend, die kunnen het lekker rustig aan gaan doen ergens in een buitenhuis. Maar een nieuwkomer als Rinse beklaagt zich:

What a waste of time / sitting at home trying to make up rhymes / doing grime ain’t gonna pay the grind / ‘cos the fans that I got, they don’t make a dime

Lastig. Wie weet helpt dit nummer hem een handje.

Hackney Empire

Thursday, February 3rd, 2011

Tipje van de jongens van The Very Best: Hackney Empire, een Londense band die het genre highlife omarmd heeft, dansmuziek uit West-Afrika. Denk Fool’s Gold, denk Vampire Weekend, denk Highlife (de band dan).

Hun debuutsingle kwam afgelopen herfst uit, en die is fantastisch: dat kenmerkende hoge, snerpende electrische-gitaargeluid, funky percussie plús als extra bonus: fijne ironische spoken-word teksten, zo droog mogelijk uitgesproken door A.J. Holmes (een van de naamgevers van deze single). Laatstgenoemde voegt er een soort komische David Byrne- of B52‘s-noot aan toe (“daddy was a bankrobber!”). Productie is overigens in handen van Radioclit, het duo dat ook grotendeels The Very Best vormt.

De single is zo her en der wel besproken, maar hij is niet ‘gelekt’ in de traditionele zin van het woord. Niet te vinden op Soundcloud, geen YouTube, geen mp3′s op torrentsites. Alleen Spotify heeft ‘m, maar dat kun je dan weer niet embedden. Dus ik kocht ‘m maar bij 7Digital, een beetje muzikanten steunen kan nooit kwaad. Enjoy:

De vraag die mij nu bezighoudt: wordt het album net zo’n domper als dat van Fool’s Gold (goede single, suffig album)? Duimen van niet.

Challenge

Friday, November 26th, 2010

Het redelijk onGooglebare producersduo Challenge maakt minimalistische, uitgesponnen nummers die ergens tussen krautrock en disco inhangen – gemaakt met computers en live ingespeelde instrumenten als synths en gitaren. Het heeft in de verte wat weg van Holy Fuck, en dat is geen vervelend vergelijkingsmateriaal.

Productief zijn de Britten Pete Herbert en Tim Paris niet: in 2008 brachten ze een singeltje uit op een label van Kompakt, de laatste single Broken Clock kwam afgelopen zomer uit op Management Music, een label dat Paris een paar jaar geleden zelf opstartte. Dat label heeft de prettige gewoonte alles wat ze uitbrengen (“chosen and driven with extra care regarding the production style”, jaja) ook op Bandcamp te zetten.

Eerlijk is eerlijk, de Broken Clock EP biedt geen wereldschokkende muziek: beide nummers grooven pakweg zeven minuten door met minimale variatie. Maar toch pakt het behoorlijk verslavend uit. Oordeel zelf:

Summer Camp

Thursday, September 9th, 2010

Een stukje zomerse synthpop, het mag nog net. Jeremy Warmsley en Elizabeth Sankey uit Londen vormen samen het popduo Summer Camp. Hun muziek heeft bij vlagen een behoorlijke retro-inslag, zoals bij het Beach Boys-eske strandanthem Why Don’t You Stay. Maar nog vaker klinkt het als lo-fi synthpop (denk The Pains of Being Pure at Heart) die slim gebruik maakt van de man-vrouw-combinatie, zowel in zang als in teksten.

Neem bijvoorbeeld Was It Worth It? (beluister hieronder). Man gaat “out, late at night”. Dus vrouw is boos, en laat dat weten op de meest stereotype manier voorhanden: “My brother is huge, he’s gonna take care of you [...] “Don’t tell me to calm down, I’m gonna make a scene.” Dit alles verpakt in een ruizig, maar zeer verzorgd muzikaal jasje: check die drumcomputer-synth-bas-gitaarriedel-combo in de eerste twintig seconden! Om je vingers bij af te likken.

Summer Camp heeft nog geen concertdata gepland in Nederland

Hot Chip x Osborne

Tuesday, August 31st, 2010

Eigenlijk is deze remix helemaal niet zo bijzonder: langzaam, zwoel elektrische-pianogenoodle in het begin, een versnelling naar zomerse synthpop als het refrein erin komt, en aan het einde nog wat twinkelende belletjes. Kind kan de was doen. Maar het onderstreept nogmaals wat een mooi liedje de afsluiter van Hot Chips laatste album eigenlijk is. Het origineel wisselt onheilspellende coupletten af met euforische refreins, in deze versie is het bijna loungemuziek geworden. Beide zijn erg mooi.

Osborne is trouwens mijn Muziek-Uit-2008-Die-Ik-Pas-Twee-Jaar-Later-Ontdek-favoriet, tot dusver. Zijn titelloze album staat vol met melodieuze, zeg maar gerust lieve house. Zucht.

Afkomstig van de nieuwe remix-ep van Hot Chip die over een weekje verschijnt op Astralwerks. Hot Chip stond trouwens op Lowlands, en dat was erg dansbaar.

Jus Like Music

Sunday, July 11th, 2010

http://www.juslikemusic.com/wp-content/uploads/2010/03/oscipt11.jpg

Zwervend door de schijnbaar talloze onbekende, maar intrigerend klinkende artiestennamen die Bandcamp in de aanbieding heeft (lang leve de tags) kwam ik vannacht twee verzamelaars van het Londense netlabel Jus Like Music tegen, waarop sinds kort ook Slugabed zijn muziek uitbrengt.

Oscillations I en II zijn gratis te downloaden en staan redelijk bomvol met wonky, dubstep en andere tegendraadse electronica. De opener van deel 1 (Broken Haze) zet vaardig de toon: dubstep met gierende synths, van een Starkey-achtige directheid. Zeg maar gerust lompheid. Perfect om jezelf alvast een beetje op te pompen voor Die Ene Voetbalwedstrijd vanavond.

Niet alles op de verzamelaars is even geweldig, maar hee, over de prijs kun je niet klagen. Beluister of download:

Hot Chip – One Life Stand

Friday, January 29th, 2010

Hot Chip - One Life Stand

Zo, die nieuwe Hot Chip. One Life Stand. De titel is een bekreunenswaardig slechte woordspeling en de hoes is ook niet veel soeps, maar de plaat zelf, die is puik. Niet zo’n puik als  Coming On Strong en  The Warning, maar beter dan voorganger Made In The Dark.  En dat doet me deugd. Niet dat Made In The Dark nou zo heel slecht was, er stonden prima nummers op, maar doordat hij in hoog tempo alle kanten op zwalkte was hij wat rommelig en stuurloos. Vermoeiend ook. One Life Stand is coherenter en luistert daardoor een stuk fijner weg. Wellicht hebben we dat te danken aan de soloplaten, met respectievelijk gevoelige liedjes en blurpende synthesizers, die Alexis Taylor en Joe Goddard sinds de vorige plaat hebben uitgebracht.

Ook prettig: ze hebben hun R&B-neigingen, die sinds Coming On Strong (uit-de-kast-kom-moment: mijn favoriete Hot Chip album)  ietwat zoek waren, teruggevonden. Dankzij Kanye West schijnbaar, want I Feel Better maakt gretig gebruik van auto-tune. Auto-tune! En het wérkt! Het meest geweldige nummer van de plaat, wat mij betreft. En het crossover-potentieel druipt er vanaf, het zou me niks verbazen als ‘ie op TMF belandt. Als je hem alvast wil horen moet je maar even onze meest recente mixtape luisteren (ha!). I Feel Better zou ook een betere titel voor het album zijn geweest trouwens. Toepasselijk ook. Enfin.

One Life Stand ligt maandag in de winkel en Hot Chip staat op 6 maart op 5 Days Off (met daarna een aftershow van Memory Tapes!)

Mount Kimbie

Saturday, August 29th, 2009

Zeldzaam is de muziek waarover Pitchfork nog geen mening heeft. Dit is er eentje: vrij geweldige electronica van twee Britten: een soort low-key dubstep-begin, een uitstapje naar Eurohouse-nostalgie na anderhalve minuut, gevolgd door wonky vervormde stemmetjes die van Hudson Mohawke zouden kunnen komen. Puik.