plezante duivenmelkers

Zo, die nieuwe Hot Chip. One Life Stand. De titel is een bekreunenswaardig slechte woordspeling en de hoes is ook niet veel soeps, maar de plaat zelf, die is puik. Niet zo’n puik als  Coming On Strong en  The Warning, maar beter dan voorganger Made In The Dark.  En dat doet me deugd. Niet dat Made In The Dark nou zo heel slecht was, er stonden prima nummers op, maar doordat hij in hoog tempo alle kanten op zwalkte was hij wat rommelig en stuurloos. Vermoeiend ook. One Life Stand is coherenter en luistert daardoor een stuk fijner weg. Wellicht hebben we dat te danken aan de soloplaten, met respectievelijk gevoelige liedjes en blurpende synthesizers, die Alexis Taylor en Joe Goddard sinds de vorige plaat hebben uitgebracht.

Ook prettig: ze hebben hun R&B-neigingen, die sinds Coming On Strong (uit-de-kast-kom-moment: mijn favoriete Hot Chip album)  ietwat zoek waren, teruggevonden. Dankzij Kanye West schijnbaar, want I Feel Better maakt gretig gebruik van auto-tune. Auto-tune! En het wérkt! Het meest geweldige nummer van de plaat, wat mij betreft. En het crossover-potentieel druipt er vanaf, het zou me niks verbazen als ‘ie op TMF belandt. Als je hem alvast wil horen moet je maar even onze meest recente mixtape luisteren (ha!). I Feel Better zou ook een betere titel voor het album zijn geweest trouwens. Toepasselijk ook. Enfin.

One Life Stand ligt maandag in de winkel en Hot Chip staat op 6 maart op 5 Days Off (met daarna een aftershow van Memory Tapes!)