Prins Thomas is een zeer prettige producer, remixer en kameraad van Lindstrom (twee puike albums samen, alweer) maar zijn titelloze debuutalbum viel me vorig jaar toch een beetje tegen. Veel sfeer, weinig swing. Zeg maar.
Hij maakt het goed met de nieuwe single ‘Lang Tung Ting’, waarop b-kant ‘Ny Maskin’ (hieronder) eruit springt. Funky bas, discobeat, trommeltjes, poppy gitaarriedeltje, klaar is Prins. Dansen maar.
Het is ongeveer exact een jaar geleden dat ik actief begon te wachten op het debuutalbum van Holy Ghost!. Hij zou in september uitkomen, zeiden ze destijds. Of anders januari. Zeiden ze hè. Zeiden ze.
Welnu. Officiële releasedatum: 5 april 2011. Fuckers.
Máár! Een tiental volstrekt illegale – maar moreel prima te verantwoorden, vind ik dan – luisterbeurten verder ben ik er verdomde mee in mijn nopjes. En dat is een pak van mijn hart, na het teleurstellende eerste album van dat ándere niet nader te noemen discoduo dat met veelbelovende singles en remixes ach wat ik heb het over Aeroplane. Nondeju, wat een deceptie was dat. Afijn.
Nee, dan ‘Holy Ghost!’. Drie nummers die al eerder zijn uitgebracht (‘Hold On’, ‘Static on the Wire’ en ‘Say My Name’) en zeven nieuwe, met bijdragen van Juan MacLean, Luke Jenner (van The Rapture), Chris Glover (van Penguin Prison) en freaking Michael McDonald. En een postume bijdrage van Jerry Fuchs. Jerry was een toffe peer en een puike drummer en het is zonde dat hij zo jong is gestorven. Daarom is ‘Jam for Jerry’ – te beluisteren op Pitchfork – vooralsnog dan ook mijn lievelingsnummer van de plaat. Want ik ben een sentimentele zak.
Okee.
Nu een ander liedje!
Holy Ghost – Do It Again by DFA Records
Vanavond is Holy Ghost! trouwens live te zien in Paradiso, om 1:00 uur ongeveer. Dan moet je je wel tussen de kledingverkopertypes begeven. Yikes! En op 5 april is het album dus uit.
James Blake heeft het tegenwoordig niet meer zo op remixes, dus hopelijk krijgt hij deze niet onder oren. Producer SirOJ van het collectief Slumgullion maakt er een goede gewoonte van zo nu en dan voor de lol remixes gratis het web op te slingeren, onder de schuilnaam Orange Breakdown. Deze versie van Blake’s b-kant ‘What Was It You Said About Luck’ tuigt de rustige pianoballade op met een behoorlijk stampende synthesizer en bombastische drums, al blijft het tempo aan de lage kant. Helemaal niet verkeerd.
Origineel:
Remix:
Joy Orbison schijnt zijn naam te hebben veranderd in het wat suffere Joy O, misschien om rechtzaken van de erven Orbison voor te zijn. Gelukkig is zijn muziek niet suffer geworden, getuige het nummer ‘Untightled’ dat laatst opdook op het internet. Smeulende, zwoele dubstep-annex-UK Funky, met halverwege even zo’n toastende Jamaicaan for good measure.
Welke rol kameraad Kavsrave heeft gespeeld bij de productie is onduidelijk, het klinkt in ieder geval als vintage Joy Orbison. Ook de precieze herkomst van het nummer is onbekend: op Dubstepforum gaat het verhaal dat het eerst gratis weggegeven werd door de artiesten, maar daarna weer werd teruggetrokken om toch in de verkoop gegooid te worden.Waar geen twijfel over bestaat: Joy O’s officiële nieuwe single ‘Wade In’ (preview hieronder), die vanaf de 21e te koop is. Die is harder, housier, en dare I say, ook een tikje saaier. Niets aan te doen.
Fledermaus Jackson en de Plezante Duivenmelkers gaan way back. Waaaaaaaay back. Waaaaaa-haaaaaa-haaaaaaaaaay back. Maar in die tijd heette Fledermaus Jackson nog gewoon Papa Rakoes en hadden de Duivenmelkers geen flauw benul dat ze ooit nog eens per auto door het Vlaamse plaatsje Haacht zouden rijden. Enzo. Enfin.
Die Fledermaus Jackson dus, die maakt verdomd fijne knip-en-plakmixen. Drie dagen kwam eindelijk – bijna twee jaar na de vorige potdikke – nummer vijf uit. Hij heet ‘Droid Spawn’ en… en… meneer Fledermaus moet het verder zelf maar uitleggen:
“this mix follows the incubation time of droids from the moment of conception until birth. imagine thousands of tiny gel-like droid eggs slowly developing and hatching. no climactic hooks, just a slow journey progressing from a dark, organic maternal place culminating in the bright, heavenly beam of light that is the fragile autonomy of life.”
Yeah… En je vind ‘em hier.
Tracklist:
01 – Astrobotnia – Muminaa
02 – Nine Inch Nails – Fragile (Rockabye Baby Version)
03 – Fever Ray – Now’s the Only Time I Know
04 – Metric – Twilight Galaxy
05 – Gary Numan – Survival
06 – Laudanham Vapour Gardens – A Touch of the Vapours
07 – Ellen Allien & Apparat – Bubbles
08 – Oneohtrix Point Never – Zones Without People
09 – Biosphere – Sherbrooke
10 – Black Dice – Creature
11 – D’arcangelo – 5005
12 – Pantha Du Prince – Es Schneit
13 – The Jimi Hendrix Experience – Exp
14 – Depth Charge – 21.3.1993
15 – Alva Noto – Obi One (Edit XS Version)
16 – Portishead – Machine Gun
17 – Lfo – Tied Up
18 – Fuck Buttons – Colours Move (Mogwai’s Shibuya Drunk Mix)
19 – Kelpe – Age Sculpture
20 – Pivot – Didn’t I Furious
21 – Throbbing Gristle – AB/7A
22 – Battles – UW
23 – Atari Teenage Riot – The Virus Has Been Spread
24 – Brothomstates – Brothomstates Vs. Bill Yard
25 – Kid606 – Now I Wanna Be a Cowboy
26 – Liquitex – Droids
27 – Telefon Tel Aviv – What it is Without the Hand That (…)
28 – Crunch – Lobot
29 – Plaid – B Born Droid
30 – The Future Sound Of London – Amoeba
Leeghoofdige, schreeuwerige rappers uit het zuiden van de VS vormen dankbaar bronmateriaal voor samplers en remixers. Girl Talk bijvoorbeeld plakt al bijna een decennium a-capella’s van Lil Jon en Soulja Boy over bewerkte disco-, pop- en rockklassiekers. A-Trak doet sinds 2007 hetzelfde in zijn serie Dirty South Dance, maar gebruikt daarbij recente Europese dance als achtergrondmuziek.
Deze recycling van dirty south hiphop toont aan waarom het al geruime tijd zo’n populair subgenre is, ook al komen er zelden boeiende teksten in voor: de performatieve kracht is enorm. Het zijn geen gedichten op muziek (zoals hiphop nog wel eens romantisch wordt voorgesteld), het zijn statements – doorgaans dreigementen. Als Lil Jon en zijn vrinden zeggen: ‘What You Gon’ Do? Shit!’ of Ludacris vertelt je ‘Move bitch!’, dan krimp je als luisteraar toch even ineen. Knappe muzikant die zoiets voor elkaar krijgt.
Nieuwste loot aan de remixboom is Elite Gymnastics, een duo uit Minneapolis, Minnesota dat tot nu toe vooral dromerige chillwave maakte. Ze pakten Waka Flocka Flame’s ‘Fuck the Club Up’, knalden er een Bmore-beat onder en een gedateerd synthmelodietje dat verwijst naar Robin S.
Waka’s dreigementen over geweld in de club zijn op deze achtergrond al vrij vermakelijk (“security said ‘calm down, shorty’, they don’t really want it”), maar Elite Gymnastics maakt na vier minuten het feest compleet door er ook nog eens funky t~[em]rommeltjes en een euforische housepiano bij te mikken. Het resultaat: een geweldige eurohouse-dirty south crossover.
Deze recensie verscheen ook op State Magazine
De oorspronkelijke single ‘Take Me Over’ klinkt als een kruising tussen Fleetwood Mac’s ‘Everywhere’ en Men At Work’s ‘Down Under’, en dat is geen slechte zaak:
Maar als de Schotse producer Mylo zich er mee gaat bemoeien, man man man. Dan krijg je een remix met de statuur van Aeroplane in goede dagen. Episch is het woord. Inclusief synthesizer-bombardement in ouderwetse DFA-stijl aan het eind:
Bracht die man maar weer eens een album uit.
Voor State recenseerde ik de debuutplaat van Coco Bryce, een Bredaase producer uit de Fremdkunst-hoek die goed naar Nosaj Thing, Hudson Mohawke en Flying Lotus heeft geluisterd en daar een sterk eigen brouwsel van heeft gemaakt. Uitschieter op Boesoek is het titelnummer, dat van Four Tet-achtige snaargetokkel naar onheilspellende synthesizerduisternis gaat en weer terug:
Coco Bryce treedt de komende maanden op in Schijndel, Tilburg en Nijmegen.
Een van mijn favoriete bands, volgens Last.FM, is Architecture in Helsinki uit Australië. Sinds hun geweldige album Places Like This uit 2007 deden ze het echter wel heel rustig aan: één single verscheen in 2008 (‘That Beep’), daarna niets meer. Een hard gelag voor een AIH-fan. Maar zie, er komt begin april een nieuw album, en rond die tijd staan ze ook weer in Nederland op te treden. Op Motel Mozaique weliswaar, dus je kunt ze niet los zien, maar soit.
De band die dan in Rotterdam optreedt zal waarschijnlijk een andere zijn dan de band die in 2006 nog Ekko in vuur en vlam zette, te oordelen aan de laatste twee nummers: enkele jaren geleden waren ze nog te bestempelen als ADHD-twee: lieflijk, vrolijk, en continu dolenthousiast bijna de bocht uit aan het rammelen met vibrafoon en triangel. Een stelletje musicerende muppets. Hun geluid is tegenwoordig een stuk gestroomlijnder: strakke drumcomputerbeat, poppy synthesizerdeun en verder niet al te veel tierelantijnen. Ook de tekst suggereert nuchterheid: “I’m done dreaming that we can fly”. Dat gaat ze goed af: ‘Contact High’ is zo op het eerste gehoor eenzelfde verslavende earworm als ‘That Beep’:
