Het succes van Flying Lotus heeft er voor gezorgd dat er sinds 2008 een hele horde zweverige beatkids rondhangt op Soundcloud en Bandcamp, die veelal helemaal geen slechte muziek maken maar nét niet onderscheidend genoeg zijn om echt je aandacht te trekken. IJle synth hier, onvast hobbelende snaredrums daar, en wachten op die blogwaardering.

De Noord-Ierse producer Sina. lijkt op het eerste gehoor ook zo eentje, maar als je ‘From Love to Dust’ een paar keer beluistert (nog geen drie minuten, kleine moeite) valt op dat die mooie melodie met subtiele zangfladen ook echt memorabel is. Bovendien zit er een break in, na anderhalve minuut: het wordt even stil, en dan knalt de muziek er met hernieuwde energie (en extra bliepjes) in. Dat soort dingen doen het altijd goed.

Sina. – From Love To Dust EP, Project: Mooncircle Records by Sina.

Over die titel: ik dacht dat het iets met ‘love’ en ‘lust’ te maken had, maar nee:

“I suppose the tune “From Love To Dust” (a play on the funeral phrase “From Dust To Dust”) is about the idea of human love as eternal, or at least as continuing to have a life when we are gone- through family, friends, art & music.”

Black Van grossiert niet in releases, en een album lijkt er voorlopig niet aan te komen. Gezien het lot dat hun Belgische collega’s van Aeroplane trof (goede singles, slecht album) kunnen ze misschien beter nog maar even op die weg voortgaan: ‘Yearning’ was een klassieker, ‘Moments of Excellence’ doet daar niet veel voor onder. Onlangs verscheen een soort remix-single op het Duitse label Permanent Vacation, waarop dat nummer door het New Yorkse Holy Ghost! (ook al een duo, wat is dat toch?) van zang is voorzien. Een zonnige zomerknaller is het resultaat:

Nu wil het geval dat Black Van komende vrijdag optreedt tijdens het feestje Dog Day Disco in Paradiso, waar o.a. ook Renkas (u weet wel, van NON) optreedt. En de tofste disco-dj uit Kiev, Katro Zauber! Wij bedoelen maar.

Wij mogen 2×2 kaartjes weggeven voor dit fuifje, aan degenen die hieronder in de comments weten te melden wat de onmiskenbare link is tussen Holy Ghost! en Black Van. “Het zijn allebei duo’s!” is geen optie, want dat hebben we al verklapt. De echte fans weten het natuurlijk direct, anders zou een blik op de Facebook-pagina van Dog Day Disco kunnen helpen. Tot vrijdag!

“Soul Keita is only 19 years old and resides in his hometown of Addis Ababa. This Ethiopian national considers Mulatu Astatke his spiritual father.” Dat is het enige snippertje biografische informatie dat je met enig googlen naar boven kunt halen (uit de Google Cache, want zijn MySpace is sindsdien blijkbaar leeggehaald) over de maker van het fantastische nummer ‘Para(Sol)’, hieronder. Dat stamt al uit 2009 en werd uitgebracht op het label van Nicolas Jaar, die subtiele-electronica-wonderboy van vorig jaar.

Jaar wordt ook genoemd in de credits, maar het is onduidelijk wie precies wat heeft gedaan op dit nummer. Laten we volstaan met de positieve strekking: het is erg tof geworden. Het begint als minimal techno met een rechttoe-rechtaan-ritme, maar gaandeweg komen er steeds meer Afrikaanse trommeltjes bij totdat we een hele barrage aan funky percussie om de oren krijgen. Dit alles afgewisseld met een verfrissend orkestje van mandolines. Laat maar komen die zomer.

Funky baslijn en een hele berg door elkaar heen dwarrelende synths en bliepjes, opwerkend naar een extatische finale die nooit komt. Het kunstenaarscollectief Fall on your Sword uit New York gaat in zijn korte single ‘The First Time I Saw Jupiter’ een beetje de Fuck Buttons-kant op met een soort elektronische post-rock, en die smaakt naar meer:

Het nummer maakten ze voor de soundtrack van het Amerikaanse sci-fi-drama Another Earth. Volgens James Murphy is deze band op dit moment “quite possibly the coolest thing on the planet at the moment”, als we RCRDLBL mogen geloven. En nou is James Murphy niet een of andere onfeilbare God, maar hij is nou ook weer niet…niemand. Dus.

Het clubje was twee jaar geleden ook verantwoordelijk voor de grappige, maar muzikaal wat ondermaatse single ‘Captain of the Mount’, hieronder. Captain Kirk is climbing a mountain. Why is he climbing a mountain?

Javelin kan niet elk jaar met een plaat komen, en The Avalanches lijken het principe ‘één release per decennium’ te huldigen. Dus is het mooi dat Monster Rally bestaat. Deze club uit Columbus, Ohio (dat gok ik naar aanleiding van hun Bandcamp-pagina) maakt instrumentale hiphop van de meest luchtige, zomerse soort. Beach Boys-pop, vederlichte folk, Latijns-Amerikaanse pop, alles wordt gesampled en over subtiel galopperende (vooral niet te harde!) beats gedrapeerd. Komende zondagmiddag kan niet meer stuk, grijp je kop koffie en de weekendkrant.

Als je jezelf als producer de artiestennaam DJ Harvey meegeeft, kun je eigenlijk al niet meer stuk bij mij. Maar goed, ik lach ook bij het horen van artiestennamen als Duran Duran Duran en Ringo Deathstarr, en eigenlijk is dat allemaal erg flauw, natuurlijk. Enfin.

Die DJ Harvey uit LA brengt sinds begin dit jaar disco uit onder de naam Locussolus (geleend van romanschrijver Ronald Roussel) via een Uruguayaans label, en binnenkort verschijnt een ep met onder andere een remix van Lindstrom en Prins Thomas erop. Die is fenomenaal, ook al zijn de schmierende robotstemmetjes (“I want it, I love it, you got it”) misschien een tikje te veel van het goede.

Vergeet trouwens niet om het refrein van Shocking Blue’s ‘Venus’ mee te zingen, uitgevoerd door de blazerssectie. Dat begint op 4.40.

De Vlaamse IDM- en luimige-electronica-producer Dijf Sanders (Spotify-link) bracht een paar toffe platen uit op Clone, één wat mindere (want: te melig) op EMI Belgium en vorig jaar in eigen beheer het experimentele 012010. Dat is een album waarop elk van de 31 tracks is opgebouwd uit omgevingsgeluiden die op één dag van januari 2010 zijn opgenomen. ’4′ hieronder is dus de muzikale weerslag van maandag 4 januari 2010, in Dijfs wereld:

Niet alle nummers zijn zo compleet uitgewerkt, sommige zijn meer ambient en duren niet meer dan een minuutje. Maar als geheel werkt het goed.

Het gekke is: die plaat was dus al een tijd uit, maar op geen enkele manier digitaal te koop. Via zijn MySpace moest je een PayPal-knop aanklikken om de fysieke cd te bestellen, maar dan kreeg je een foutmelding te zien (waarschijnlijk foutje in MySpace). Toen ik Dijf daar via Facebook op attendeerde, duurde het enkele maanden voor ik reactie kreeg (maar dat komt waarschijnlijk omdat ik geen ‘vriend’ van hem ben en slechts een berichtje op zijn prikbord achterliet). Hoe dan ook, laatst kwam de cd binnen. En die is mooi, dus iedereen tevreden.

En toch: muziek die niet digitaal te koop is, dat is een vreemde zeldzaamheid tegenwoordig. Het brengt een beetje het cd-kopen-fetisjisme terug dat ik in de jaren ’90 had (cd-hoesje in handen hebben -> Jacco blij!), maar ik heb het idee dat Dijf zich er ook een beetje mee in de vingers snijdt. Niet iedereen zal immers zo veel moeite doen om zijn muziek binnen te krijgen als ik.

Het duo Ford & Lopatin heette enkele maanden geleden nog Games, en bracht onder die naam vorig jaar de ep That We Can Play uit (see what they did there?). Maar, zo suggereerde weblog Altered Zones, toen ze ook een eigen label oprichtten met de naam Software gingen ze zichzelf wel erg in de computerspelletjesnerd-hoek te drijven, en dus werd het deze singer-songwriter-uit-de-jaren-70-naam. Een alternatieve verklaring: mogelijke problemen met getatoeëerde landgenoot The Game en zijn label. Hun eerste single onder de nieuwe naam is funky, nostalgische synthpop die zich met het beste van Hot Chip of Junior Boys kan meten:

De recent verschenen remix van Gavin Russom mag er ook zijn, al heeft deze slow burner wat meer tijd nodig om indruk te maken:

Wat mij als oude point&click-verslaafde aanspreekt, maar dit gaat compleet buiten de muziek om, is hun onverhulde waardering voor de hoogtijdagen van Sierra On-Line: hun logo is erdoor geïnspireerd, en ze mijmeren zelf over titels als Dan Lopatin Quest part 2. Nou, dan heb je mij in de pocket.

01 – Holy Ghost! – Slow Motion

02 – Classixx – Into The Valley (feat. Karl Dixon)

03 – Mitzi – All I Heard

04 – Hard Mix – Coasting Earth

05 – JR Seaton – Way Savvy

06 – Footprintz – Utopia

07 – Todd Terje – Snooze 4 Love

08 – Lone – Dolphin

09 – Memory Tapes – Today Is Our Life

Luisteren:

Downloaden: hier

Een van de leuke dingen aan Justice, ten tijde van hun doorbraak vier jaar geleden, was het feit dat ze volkomen buiten welke dance-traditie dan ook leken te opereren: het was gedateerde, kazige hardrock, voor de verandering uitgevoerd met synthesizers en drumcomputers. Compleet met bijpassend hysterisch, megalomaan artwork. De vaststelling van hun manager Busy P dat Xavier, de helft van het duo, alleen een plaat van Daft Punk en eentje van Armand van Helden in zijn collectie had staan, en verder alleen rockmuziek, versterkt dat gevoel alleen maar.

Er was een tijdje niets (nou ja, een live-dvd, maar goed) en nu is er eindelijk weer een single. Begin volgende week verschijnt die officiëel op iTunes, maar hij is blijkbaar al eerder in de verkoop gegaan bij de Franse vestiging.

‘Civilization’ heeft nóg smakelozer artwork dan we al gewend waren (paintbrush galore!) en ook het nummer valt niet mee. Voor het eerst zingen ze zelf, vermoed ik, en de tekst zou naadloos passen op een album van Queen, circa 1983:

Stand in line as we march to the drums of the east,
Paralyzed and possesed by crusadors deceased

Het refrein:

The beating of a million drums.
The fire of a million guns.
The mother of a million sons.

Muzikaal gezien lijkt het aanvankelijk uit het 2007-vaatje te tappen, met een snelle synthesizerriedel die klinkt als een gitaarriff, maar al snel gaat het tempo omlaag en wordt het een soort hardrock-popcrossover. Opzwepend, dat wel, maar de vaardige balans tussen smakeloos en smaakvol is deze keer weg.